Bugün çok üzücü bir olay yaşadım! Aslında belki de çok fazla karşılaştığımız ve fazla kafaya takacak bir konu değil ama nedense beni çok üzdü.
Akşam üzeri Jessie ile birlikte fırına gittik. Jessie benimle markete, fırına, alışverişe, vs gelir ve kapıda tasması yanında bir şekilde "YAT, BEKLE" komutunda bekler. Yerinden bir milim bile kıpırdamaz. Fırına girerken dışarıda bir kedi gördüm ve Jessie onu görmemesine rağmen daha sonra görür de peşinden koşar diye korktum. Bu yüzden onu da içeri aldım. Fırın geniş ve kapısı açık bir fırın, yani hemen girişte kapı kenarında rahatça bekleyebileceği bir yer.
Bir ekmek aldım ve tam çıkarken dışarıda bizim siteden bir kadının "Bu köpeğin ne işi var burda yaaa!" diye bağırmasıyla irkildim. Sonrasında da "Her yerde bununla mı karşılaşıcaz biz?" diye ekledi. Jessie sitemizde herkesin bu kadar sevgilisiyken bu sözleri duymak beni çok üzdü.
Bu arada söylediklerini bana değil kendi kendine söylüyor bu bayan. Keşke bana söylese ve bir şekilde bir derdi varsa iletişim yolunu tercih etse. Çünkü konuşup, bir sorun varsa giderebilmek insanlara bahşedilmiş bir özelliktir ve ben insan olarak her zaman bana bir şey denecekse onun açık seçik bir şekilde söylenmesini isterim. Böylece hem cevap hakkım hem de sorunu çözebilme şansı doğar. Fakat maalesef ki hayatta sorunları çözmek istemeyen ve sadece kendi kendine söylenip mutsuz olmak isteyen insanlar iletişim yerine kendince bağırmayı tercih ediyorlar. Bu olay beni çok üzdü. Çünkü ben köpeğimi her yerde rahat hareket edebileceğim bir şekilde yetiştirdim.
Amacım hem kendimin, hem köpeğimin, hem de çevremdekilerin rahat etmesini sağlamaktı ve bunu büyük ölçüde başardığımı düşünüyorum. Yine de bir hayvan sahibi olarak yaşam hakkım yok mu? Kaldı ki köpeğim tamamen eğitimsiz de olabilirdi. Biz hayvan sahibi olarak onlarla sosyal olan herhangi bir şey yapmamalı mıyız? Biz de normal bir insan değil miyiz, normal ihtiyaçlarımız yok mu?
